НАБОР
в Хор мальчиков С.-Петербурга
1–10 сентября 2017 года
Каждый день с 14:00 до 19:00

Die Rheinpfalz

20 December 1993 (Monday)
Dag Zes
Dag Zes

Vooraller wij beginnen over de zesde dag van ons verblijf in Nederland te vertellen, moeten wij het een en het ander verduidelijken. Zoals jullie al welliswaar hebben begrepen uit de vorige notities, reconstrueren wij de gebeurtenissen van twintig jaar geleden aan de hand van foto’s en dagboeken van de koorleider, alsook de opstellen van jongens, krantenrecenties en de overgebleven concertprogramma’s. Naast al die bronnen is er nog één die ons in deze taak een niet te onderschaten dienst bewijst. Namelijk — een miraculeus bewaarde audiocassete waarop wij samen met de jongeren elke avond de gebeurtennisen van de afgelopen dag samenvatten. Dankzij deze audiocassette krijgen wij vandaag niet enkel de mogelijkheid om de gebeurtenisen van die reis uit het verre verleden in alle detail terug voor de geest te halen maar ook de stemmen van sommige koorleden te horen. Vandag geven wij jullie voor het eerst de unike gelegenheid het verleden te horen spreken. Aan het woord zijn Dmitri Shevtsov en Vadim Aleksandrovitch.


If your browser doesn’t support flash, please use direct link to the audio.

Uit het dagboek van Vadim Aleksandrovich:

«Wij zijn net wakker en de televisiemensen wachten al ons in de cafetaria op. En vandaag hebben ze van ons tot ’s avonds laat niet kunnen afblijven. Ze hebben ons letterlijk op de voet gevolgd. Eerst hingen ze aan onze lippen tijdens het ontbijt, dan luisterden ze onze repetitie af en uiteindelijk ademde ze ook nog bijna twee uur lang in onze nekken tijdens de wandeltocht in Madurodam. Natuurlijk gaf dat nog meer gewicht aan onze reis en, zo leek het ons, ook een zeer belangrijke status».


De televisieploeg heeft gevraagd om twe koorleden uit te kiezen voor de opname van een kort interview. In die tijd hadden we in onze collectief een erefunctie — Koorpresident. Jaarlijks, in geheime stemming kozen de jongens een koorlid die ze het meest respecteerden, voor die functie. De Koorpresident moest beraden, rechtvaardig en deftig zijn. Door veel jaren heen was Omar Razzak zo’n «politieke leider» die enorm veel aanzien had bij de jongeren. Daarom, wegens zijn officiële status, was hij een van de gedelegeerden voor het interview. De tweede hoofdrolspeller van het televisieprogramma is koorsolist Dmitri Boychenko geworden. In de televisiereportage zullen jullie zelf zien hoe de jongens slaagden in deze moeilijke opdracht.



Madurodam. Zoiets hebben de jongens nog nooit gezien. Een schaalmodel van Nederland in openlucht. Ik durf te zeggen dat de kinderen in dit muzeum een zeer intense ervaring hebben beleefd, het was waarschijnlijk de grootste indruk van de eerste zes dagen van onze verblijf in het land. Heel Nederland en meer bepaald — het beste van Nederland — lag recht voor ons. Op het maket, die een grote grondoppervlakte bezette, was alles echt: er groeiden heel kleine maar echte bomen, auto’s raasden door de autostrades, stoomboten vaarden, vliegtuigen vlogen, in de miniatuurconcertzalen galmde symphonische muziek en koorzang, klokken luidden, de attracties werkten. Het was een wonder die men eindeloos kon beschouwen.

De kinderen waren extatisch. Ze liepen op paden naast de autos, ze zagen de treinen in de ondergrondse tunnels te verdwijnen en haastten zich daarna naar de andere kant van de mini-stad om ze bij hun uitrit uit de tunnel te begroeten.

Na een wandeling van twee uur hebben wij de directeur van het muzeum ontmoet die zo vriendelijk was om ons gratis binnen te laten. In zijn eer hebben wij de «Vele jaren» van Dmitri Bortnyansky gezongen.

Het middageten hadden we in een klein restaurant, niet ver van Madurodam. De eigenaar van de zaak heeft aan iedere jongen een zakmes en porseleinen schoentjes voor hun moeders geschonken.

Naast Nanke en Rob, die ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat met allerlei organisatorische vragen bezig waren, hadden we iedere dag van onze reis door Nederland nog een metgezellin — Elise — een wondermooie vrouw met een open en warm hart. Waar ze kon, hielp ze Nanke met enige organisatorische aspecten. Vanaf de eerste dag was Elise zeer geliefd door alle koorleden. Ze straalde zoveel leven en goedheid uit dat iedereen wou per se bij haar zijn. Ze was altijd in goede stemming en schonk elk kind haar glimlach. In de loop van de dagen zijn wij zo bevriend geworden dat ze de hele groep, alle veertig personen, bij haar thuis heeft uitgenodigd.

Haar huis lag heel dichtbij. Zo dichtbij dat je Madurodam door het raam kon bewonderen. Toch hadden zes van de koristen de eer om met een luxe Mercedes naar haar huis afgevoerd te worden. De rest van de groep heeft te voet gegaan.

Uit het dagboek van Vadim Aleksandrovicth:

«Elise begroette ons met ontelbare kussen en een lekkere maaltijd. Haar living was ruim genoeg voor veertig man, we konden er allemaal moeitelos in. Het eten was van het hoogste niveau. Nadat iedreen heeft gegeten, zijn de jongens naar een of andere film gaan kijken en de volwassenen aan een babbeltje begonnen».

Het avondconcert vond plaats in Dorpskerk (Dorpskerk Katwijk a/d Rijn) van de stad Rijn. Dat concert was minder geslaagd dan de vorige, grotendeels door de slechte akoestiek en stemmen die verloren gingen, vooral tussen de alten. Maar het publiek heeft ons even warm ontvangen als in de vorige concerten.


Madurodam